هموخشتاستان
۱۳۸۸ دی ۱۹, شنبه
تکرار
تکرار و باز هم تکرار
زندگی چقدر روزمره شده
چقدر یکنواخت
چقدر باید منتظر بمونم
تا کی؟
این سوالا رو کی می تونه جواب بده
۱۳۸۸ آذر ۹, دوشنبه
Positive think
See the things that you want as already yours. Know that they will come to you at need. Then let them come. Don't fret and worry about them. Don't think about your lack of them. Think of them as yours, as belonging to you, as already in your possession.
۱۳۸۸ آذر ۳, سهشنبه
شور و شوق
1. یکی از آفات زندگی ما، بههم ریختگی ذهنمونه. ذهن به هم ریخته هم بزرگترین آفت خلاقیته. دیدین روزهایی رو که فرضا رفتهاید یه مسافرت و اونجا نه به تلویزیون دسترسی دارید و نه اخبار رو دقیقه به دقیقه چک میکنین، نه موبایلتون آنتن میده و نه اینترنت دارین؟ این زمانا مجبور میشیم بیشتر به اطرافمون توجه کنیم. صداها رو بهتر میشنفیم و حرفهای بیشتری داریم به دور و بریهامون بزنیم. این موقعها درست عکس زمانایی که داریم با اینترنت ور میریم یا تلویزیون نگاه میکنیم، با هم بودن و دور هم بودن میچسبه.
آدمهای خلاق برا نظم ذهنی خودشون ارزش قائلن. یا کلا از این چیزا دوری میکنن یا اینکه براشون یه زمان خاص رو کنار میذارن و تو اون زمان هم به ایمیلهاشون میرسن، هم اخبار رو چک میکنن، هم تماسهاشون رو میگیرن و ...بعد هم همه چیز رو خاموش میکنن و میذارن کنار و میرن سراغ اون کاری که حس زنده بودن رو بهشون میده.
2. خوبه که وقتی رو هم بذاریم برا اونی که بهش میگن کودک درون. تو کامنتهای پست پایین چند تا از دوستان مستقیما به دنیای کودکان اشاره کرده بودند و این نشون میده که حتی دیدن یا نزدیک شدن به این دنیا، چقدر میتونه ما رو آروم کنه. حتی خلاق بشیم. بچهها چندتا قابلیت دارن که برا ما خیلی میتونه ارزشمند باشه. نسبت به همه چیز کنجکاوند (حسی که ما از ترس طرد شدن یا شکسته شدن موقعیتمون تا حد ممکن دفنش میکنیم)، دائم در حال بازی هستند (آخرین باری که یه بازی واقعی کردیم کی بود؟)، تو لحظه حال زندگی میکنن (خدایا میشه این یکی رو نصیبمون بکنی؟)، نگرانیهاشون رو زود رها میکنن و میچسبن به خوشی حال یا وعده داده شده در آینده (فکر کنم اگه ماها هم میتونستیم نگرانیهامون رو بریزیم دور خیلیهامون نیاز به گرفتن رژیم برا کم کردن وزن نداشتیم و کلی از وزنمون خود به خود کم میشد!)، تصویرسازی عجیبی دارن (ما با این حس خوب خیلی بیگانه شدهایم و فکر میکنیم به رویا فرو رفتن احمقانه است و باید رو واقعیتها سرمایهگذاری کرد)، وقتی لذت میبرن واقعا و عمیقا و به شکلی خالص لذت میبرن (فکر نکنم ماها دیگه یادمون بیاد لذت خالص چیه!).
باید رو این حسهای فراموش شده کار کرد. حالا یا با تمرکز، یا با خاموش کردن وسایل دور و برمون، یا با بیشتر نگاه کردن و بودن با بچهها، یا هر راه دیگهای که فقط خودمون میدونیم. ارزشش رو دارن. فکرشو بکنینم: اگه یه بار دیگه اون برق زنده بودن و خلاق بودن تو چشمامون بزنه چی میشه
۱۳۸۸ آبان ۳۰, شنبه
MY GOD
خدای من
خدای زیبای من
خدای معبود خدای حامی خدای خالق خدای هستی بخش
من تو را به دلیل این همه نعمت شکر می کنم
بزرگترین نعمت آرامش است که با یاد تو حاصل می شود
خدایا این نعمت را از ما دریغ مکن
به ما توانایی ده تا بتوانیم همیشه در یاد تو باشیسم و آرامش بگیریم
خدایا لحظه ای حمایتت رو از ما دریغ نکن
آمین
۱۳۸۸ آبان ۲۴, یکشنبه
خدا
چه شبها که خودت را تنها دیدی... و چه روزها که در پستوی نهانخانه دلت پنهان شدی وبرای حرف هایی که شنیده بودی و رنجهایی که کشیده بودی و ارزوهایی که نا خواسته به باد رفته بود مظلومانه گریستی و فکر کردی کسی بر احوال تو آگاه نیست...؟!
چرا باور نکردی که مهربان عزیزی از رگ گردن به تو نزدیک تر وبر درد تو از مادر دلسوزتر است...؟
چرا باور نکردی که رنجهای تو را تیمارگری و غصه های تو را مآمن آرامشی هست...؟
چرا فکر کردی که تنهایی؟!!!
دست مهربانش بر سر تو بود و سر تو بر دامن رحمتش... تو تنها نبودی تو,خود...,در خلوت خلودت خویشتن را تنها دیدی اشک بر گونه هایت روان بود و داغ مظلومیت ,دلت را می سوزاند.. چقدرناتوان بود زبان تو برای گفتن حقیقت و چقدر ناتوان بود جسم خاکی تو برای اثبات مظلومیت و تو احساس کردی که چقدر تنهایی و بی کس.
اما در تمام آن احوال خدا با توبود.
او اشکهای تو را از گونه هایت بر می چید و تو نمی دیدی. او زخمهای تو را مرحم می گذاشت و تو نمی فهمیدی,او پیمانه پیمانه در جام مصیبت تو, صبرمی ریخت وتو...غافل بودی در همه آن شبها و روزها در لحظه لحظه های تنهایی و
بی کسی ات , خدا با تو بود و خود ندیدیش.
خدا, زبان تو عدالت گمشده تو,مونس توومنتّقم رنجهای تو بود... و تو آنقدر در سوگِ بی کسی ات ,غافل بودی,که نفهمیدی...!!!
چرا فکر کردی که تنهایی؟!!!... خدا در تمام بغض های تو, حتی از اشک هم به تو نزدیکتر بود...