1. یکی از آفات زندگی ما، بههم ریختگی ذهنمونه. ذهن به هم ریخته هم بزرگترین آفت خلاقیته. دیدین روزهایی رو که فرضا رفتهاید یه مسافرت و اونجا نه به تلویزیون دسترسی دارید و نه اخبار رو دقیقه به دقیقه چک میکنین، نه موبایلتون آنتن میده و نه اینترنت دارین؟ این زمانا مجبور میشیم بیشتر به اطرافمون توجه کنیم. صداها رو بهتر میشنفیم و حرفهای بیشتری داریم به دور و بریهامون بزنیم. این موقعها درست عکس زمانایی که داریم با اینترنت ور میریم یا تلویزیون نگاه میکنیم، با هم بودن و دور هم بودن میچسبه.
آدمهای خلاق برا نظم ذهنی خودشون ارزش قائلن. یا کلا از این چیزا دوری میکنن یا اینکه براشون یه زمان خاص رو کنار میذارن و تو اون زمان هم به ایمیلهاشون میرسن، هم اخبار رو چک میکنن، هم تماسهاشون رو میگیرن و ...بعد هم همه چیز رو خاموش میکنن و میذارن کنار و میرن سراغ اون کاری که حس زنده بودن رو بهشون میده.
2. خوبه که وقتی رو هم بذاریم برا اونی که بهش میگن کودک درون. تو کامنتهای پست پایین چند تا از دوستان مستقیما به دنیای کودکان اشاره کرده بودند و این نشون میده که حتی دیدن یا نزدیک شدن به این دنیا، چقدر میتونه ما رو آروم کنه. حتی خلاق بشیم. بچهها چندتا قابلیت دارن که برا ما خیلی میتونه ارزشمند باشه. نسبت به همه چیز کنجکاوند (حسی که ما از ترس طرد شدن یا شکسته شدن موقعیتمون تا حد ممکن دفنش میکنیم)، دائم در حال بازی هستند (آخرین باری که یه بازی واقعی کردیم کی بود؟)، تو لحظه حال زندگی میکنن (خدایا میشه این یکی رو نصیبمون بکنی؟)، نگرانیهاشون رو زود رها میکنن و میچسبن به خوشی حال یا وعده داده شده در آینده (فکر کنم اگه ماها هم میتونستیم نگرانیهامون رو بریزیم دور خیلیهامون نیاز به گرفتن رژیم برا کم کردن وزن نداشتیم و کلی از وزنمون خود به خود کم میشد!)، تصویرسازی عجیبی دارن (ما با این حس خوب خیلی بیگانه شدهایم و فکر میکنیم به رویا فرو رفتن احمقانه است و باید رو واقعیتها سرمایهگذاری کرد)، وقتی لذت میبرن واقعا و عمیقا و به شکلی خالص لذت میبرن (فکر نکنم ماها دیگه یادمون بیاد لذت خالص چیه!).
باید رو این حسهای فراموش شده کار کرد. حالا یا با تمرکز، یا با خاموش کردن وسایل دور و برمون، یا با بیشتر نگاه کردن و بودن با بچهها، یا هر راه دیگهای که فقط خودمون میدونیم. ارزشش رو دارن. فکرشو بکنینم: اگه یه بار دیگه اون برق زنده بودن و خلاق بودن تو چشمامون بزنه چی میشه